Oddział poporodowy ma swój własny, niepowtarzalny rytm. Zapach noworodkowego mleka miesza się tu z zapachem płynów do dezynfekcji, a w powietrzu unosi się najbardziej skondensowana miłość na świecie. Jednak tuż obok tej miłości, w oczach świeżo upieczonych rodziców, niemal zawsze kryje się to samo: paraliżujący strach.

Wracasz z porodówki na salę. Trzymasz w ramionach istotę, która waży niewiele ponad 3 kilogramy. Jest tak krucha, że boisz się mocniej docisnąć palec. Każde podniesienie z przezroczystego, szpitalnego łóżeczka to pot na dłoniach i jedno wielkie pytanie w głowie: „Czy nie zrobię mu krzywdy?”.

W teorii wszystko wyglądało prosto. Szkoła rodzenia, książki, Instagram. Jednak zderzenie z żywym, wijącym się noworodkiem w pierwszej dobie potrafi sparaliżować nawet najbardziej przygotowanych rodziców.

Większość z nas uważa, że na start potrzebuje drogich gadżetów: designerskich rożków, modnych kokonów czy uroczych łóżeczek. Nic bardziej mylnego.
Najważniejszym czynnikiem środowiskowym dla noworodka są dłonie jego rodzica.

Forma dla „półpłynnej galaretki”

Zawsze powtarzam rodzicom, których odwiedzam na oddziale: noworodek tuż po opuszczeniu bezpiecznego, ciasnego brzucha mamy jest jak półpłynna galaretka. Stracił środowisko wodne, w którym nie działała na niego grawitacja. Jego niedojrzały układ nerwowy dopiero uczy się radzić sobie z ciężarem własnego ciała.

W tym momencie to WY i WASZE dłonie stajecie się dla niego formą.

Każde podniesienie, odłożenie, zmiana pieluchy, karmienie czy przetoczenie na bok to potężna informacja dla receptorów maluszka. Jeśli robisz to prawidłowo, prowadzisz ruch płynnie, spokojnie, dajesz stabilne podparcie pod głowę i tułów maluszka, dajesz dziecku sygnał: „Jesteś bezpieczny”. Wpływasz w ten sposób na prawidłowy rozkład napięcia mięśniowego i zaczynasz wspierać dzidziusia w tworzeniu prawidłowych wzorców ruchu od pierwszych chwil – to fundament pod idealny start. Jeśli podnosisz dziecko „sztywno w górę za kark”, wywołujesz stres i odruch lękowy (Moro).

Co najważniejsze – pielęgnacja neurorozwojowa to nie sztywny szablon. Na jednej sali w szpitalu leżą mamy, które urodziły dzieci w tym samym tygodniu ciąży. Jedno waży 2,5 kg, a drugie ponad 4 kg. Jedno i drugie jest doskonałe, ale każde z nich potrzebuje często zupełnie innego chwytu, innego rozłożenia nacisku Twoich palców. Zasady są tożsame, ale wariantów wykonania jest mnóstwo. My też jako rodzice różnimy się przecież wzrostem, długością rąk itd.

Wideo opublikowane za zgodą rodziców.

Wiedza, której nie dostaniesz na NFZ

Musimy głośno o tym mówić: w polskim systemie ochrony zdrowia fizjoterapeuci dziecięcy pracują na patologii noworodka czy w poradniach specjalistycznych. Jednak oddziały poporodowe, gdzie trafiają zdrowe dzieci, są systemowo pomijane. Realne wsparcie fizjoterapeutyczne i nauka chwytu w pierwszych dobach życia to wciąż świadczenie nierefundowane przez NFZ.

To, co widzicie na moich materiałach wideo, to unikat na skalę ogólnopolską.

Dzięki niesamowitej otwartości i zaufaniu całego zespołu medycznego, lekarzy i położnych w Szpitalu Madurowicza w Łodzi, udowadniamy każdego dnia, ile dobrego można zrobić dla rodzica na samym starcie. Wychwytujemy mikroskopijne niuanse ułożeniowe, zanim staną się one realnym problemem wymagającym miesięcy rehabilitacji. To jest właśnie ten „PRZEGLĄD ZEROWY”.

Z całym serca dziękuję dyrekcji i zespołowi Szpitala Madurowicza za możliwość wykonywania tej pracy. Ogromne podziękowania kieruję do rodziców małej Łucji, małej Lenki oraz każdego maluszka, którego trzymałam w dłoniach – to Wasze zaufanie pozwala mi dziś wyznaczać nowe standardy opieki, co w dobie tak dużego spadku liczby urodzeń w Polsce powinno być priorytetem.

To dopiero początek drogi... Zapraszam Cię za kulisy

Praca na oddziale poporodowym dała mi jasny impuls: Rozpoczęłam pracę nad książką wspierającą rodziców w pierwszym miesiącu życia dziecka. Przenoszę tam całe moje szpitalne doświadczenie, by zdjąć strach z Waszych dłoni.

Nie chcę jednak wydawać tej książki w próżni. Ten blog od dziś staje się moim pamiętnikiem z neonatologii. W najbliższych tygodniach będą pojawiać się tutaj regularne felietony – pełne autentycznych historii ze szpitalnych sal, medycznych szczegółów i praktycznych wskazówek krok po kroku. Wspólnie stworzą one merytoryczne podwaliny pod nadchodzącą publikację.

Śledź bloga regularnie. Kolejny felieton, w którym rozłożymy na czynniki pierwsze najważniejszy ruch – bezpieczne podnoszenie i odkładanie noworodka – już wkrótce!